De weg en ik

Als een vis in het water. Letterlijk. Zo voelde het. Ik woon alweer ruim een half jaar op dat zolderkamertje van me. Sindsdien heb ik er een hele leuke buurvrouw bij, een basisschoolgenootje.  Of hoe je die ongein ook wil noemen. We hebben bij elkaar in de klas gezeten op de basisschool. Je snapt het wel. Dus om dat te vieren – “wat te vieren?” – “joh, geen idee” – doen we zo nu en dan lekker burgerlijk een bakje koffie met elkaar en kletsen we een beetje over het leven.

Bron: Gabriele Nastro on Flickr.com

Lekker luchtig?

Wie heeft ze inmiddels niet gezien? “Zo lekker kan luchtig zijn” en “Ik ben inmiddels overleden”. Ik heb het natuurlijk over de reclameposters van Lätta en die van Stichting ALS. Waarom ik de twee campagnes in één adem benoem? Daar kom je zo achter.

Laten we het eerst hebben over die lekkere luchtige reclame van Lätta. Ik ben nog steeds een beetje in de war over hoe ze een pakje boter in beeld brengen gecombineerd met een blonde schone met een net even iets te gulzige blik in haar ogen. Wat nou luchtig? Ze doet me overigens ook een beetje denken aan de blonde versie van Leontien Borsato, je weet wel… Die vrouw van Marco. Maar hij werkt wel. Ik ben nu oprecht benieuwd naar hoe dat dan smaakt. Boter dat zo lekker is dat je je eerst afvraagt: wordt het smeren of scoopen? En ik houd niet eens van boter. Moet je nagaan.

Dan die reclame van Stichting ALS. Duidelijk dat ze hier met shockadvertisement bezig zijn. Toegegeven, wanneer ik er langer dan vijf seconden naar kijk, grijpt het me wel. En iedereen weet nu wat de ziekte ALS is? Toch? Niet per se, maar weten dat het bestaat, is al een stap in de goede richting.

Beide opvallende posters die hun indruk achterlaten. Maar wat dan echt een indruk bij me achterlaat is dat die twee verdorie gecombineerd worden. En dan ook niet effe subtiel, hè. Maar gewoon – BAM – onder elkaar terwijl je rustig je croissantje al kruimelend naar binnen werkt in de intercity.

Wie vond dat een goed idee? Zat er een idee achter? Of hebben ze gewoon een gozer die twee posters laten ophangen? Ik snap het niet helemaal. Merkwaardig was het wel.

TEDx: Lucien & Jip

Een maand gaat zo snel. Op 28 februari verliet het leven Jip, maar Jip zelf zal het leven nooit verlaten. Door zijn gedachtengang, zijn ervaringen, zijn wijsheid en zijn prachtig blauwe ogen en gulle glimlach zullen wij hem nooit vergeten. Tijdens een bijeenkomst van jaarlijks evenement TEDx vertelt Lucien Engelen, Mentor Healthcare Amsterdam, over zijn ervaringen met kanker en hoe daar op dit moment door artsen mee wordt omgegaan. Hij vertelt hoe hij graag zou zien dat er meer aandacht uitgaat naar de patiënt in plaats van alleen de ziekte. Lucien deelt Jip. Jip deelt zijn wijsheden tijdens TEDxMaastricht. De visie van TEDx? Ideas worth spreading. En dat zijn ze zeker.

(Vanaf 8:00 is Jip aan het woord)

 

Accepteer wat je niet veranderen kunt, maar verander wat je niet accepteren kunt. – Stephen Covey

Heb lief.

Recensie: Gij zult bloggen

“JA!!!” Gevolgd door wat vet gênante uitdrukkingen van verrast zijn die ik op mijn gezicht uit. Het is maandagochtend en na een geslaagd weekend beland ik in het Tuschinski Theater. De vierde en daarmee meteen de laatste periode van het propedeusejaar is aangebroken. Tijd voor een kick-off van een nieuw project. Een bekende docent tettert het één en ander in de microfoon om vervolgens de volgende spreker op het podium te verwelkomen. Niemand minder dan Ernst-Jan Pfauth verschijnt op het podium en ik slaak een kreet van enthousiasme. Dat ik nog geen idee heb wat hij allemaal gaat vertellen en dat mijn studiegenoten me enigszins verbaasd aankijken, maakt voor mij op dat moment vrij weinig uit. Want wat een baas op Nederlands bloggebied staat daar.

Zo’n eentje mét mouwen

Soms hoor je gesprekken in de trein, in de wachtkamer bij de tandarts of tijdens je werk als je wat drankjes neerzet op de tafel. Expres niet naar het gesprek gaan luisteren, omdat dit onbeleefd zou zijn? Dat is helemaal niets voor mij. Dus ik luister. En ik grijns. Intern dan. Anders ben je zo’n malloot met een grijns op d’r bek.

Twee jongeren stappen de sprinter in. Ik schat ze op mijn leeftijd. Leeftijd student. Eén chick met een norse uitstraling die het allemaal wel goed zal bedoelen. En een gast. Hem zag ik niet zo goed.

Chick: ‘Nou, wat ik vanmorgen in de tram had…’
Gast: ‘Wat dan?’
Chick: ‘Komt zo’n man aanlopen. Zag er een beetje uit als een junk, een zwerver. Hij was waarschijnlijk ook nog eens stoned.’
Gast: ‘Ja…’
Chick: ‘En er staat zo’n klein, schattig meisje met een bodywarmer aan naast d’r moeder. Dus die gozer begint tegen het meisje aan te praten. “Heb jij ook geen geld? Ben je ook arm?”‘
Gast: ‘Hè, hoezo?’
Chick: ‘Luister nou… Dus die gozer gaat verder. “Had je moeder niet genoeg geld om iets met mouwen te kopen? Met je stomme bodywarmer.” Tegen een klein meisje hè?’
Gast: ‘Nee joh?!’
Chick: ‘Ja, bizar hè?’

Ik vond het vrij bizar ja. Goed. Waarschijnlijk leest dit niet zo hilarisch weg als dat ik het gesprek afluisterde, maar ik genoot. Ik zie het misschien ook gewoon te beeldig voor me. Een klein popje met van die grote ogen en een schattig roze bodywarmer om het lijfje. Zo’n halve gare die de tram binnenstapt en vervolgens tegen ieder om zich heen even een snauw maakt. Dat arme kind dat er dan niks van snapt, zich afvragend of mama echt niet genoeg geld had voor een gehele jas, zo’n eentje mét mouwen. Ja, zie je het voor je? Start het “ahhhh-bandje dan maar, want ik voelde ‘m. Ahh…

Foto: Rick Miller op www.flickr.com

Smak smak, weg met dat ongemak

“Snel weer even een drankje doen hoor lieverd!” SMAK! SMAK! Interne twijfel. Gaan we voor de derde ‘smak’? Was die tweede ‘smak’ al te veel? Vooruit dan maar. Weer een SMAK! Gevolgd door elkaar even lekker intiem in de ogen aankijken, nog net niet in elkaars wangetjes knijpend om elkaar vervolgens de rug toe te keren en op te gaan naar de volgende. Waar ik het over heb? Het einde van verjaardagsfeestjes of andere ontmoetingen. Dat je dan op het einde een kennis even wat vieze kussen op de wang geeft en dat je dan soort van belooft aan elkaar om ‘binnenkort gauw weer eens een drankje/thee’tje/wijntje/biertje’ te doen.

Bron: www.9gag.com

Marbelous

Dus dan loop je de Kijkshop in, omdat ze daar batterijen verkopen die op de één of andere manier nergens anders te koop zijn. Dan scoor je die batterijen die natuurlijk veel te duur zijn. Dan loop je weer naar buiten richting die heerlijke zonneshine, maar wacht… Je loopt langs knikkers. Een hele zak vol met knikkers. Kleine knikkers, grotere knikkers, bonken. Nostalgische herinneringen op de loer. Enorm stoer als je vroeger veel van de bonken had. En mooi niet dat je ermee ging spelen. Nee joh, stel dat je ze kwijtraakte. Oei oei oei. Dan zat je daar met die akelig kleine knikkertjes van je. Moest je weer vet ingewikkelde en manipulerende regels bedenken om je bonken terug te krijgen. Wanneer het knikkertijd was, wist niemand. Misschien wanneer je populairste klasgenootje riep dat het zover was en de rest wijs volgde. Knikkeren. Het kwam en het ging. Wat was dat lachen, zeg!

Bron: Kevin Jay on www.flickr.com

Daniel Arends: Blessuretijd

Afgelopen vrijdag was je daar. Ik had een lange achter de rug vol studeren en niet-studeren en was wel even toe aan wat ontspanning. Gedachteloos zette ik m’n televisie op Nederland 3, meer bedoeld als achtergrondgeluid tijdens het opruimen. Ik hoorde diverse toonhoogtes aan geluid gevolgd door hier en daar wat bulderend gelach. Ik keek even naar het scherm. Een leeg, zwart toneel met een zogenaamd nonchalant lopend ventje erop. Weer zo’n maffe cabaretier, dacht ik. Maar je had me vrijwel meteen. Je was scherp, gevat, een tikkeltje vreemd met een flinke dosis zelfspot. Je was een pinda met een klein beetje kak. Je was Daniel Arends. Of er nou een trema op je ‘e’ moet, weet ik nog steeds niet.

Bron: www.dekleinekomedie.nl

The Future of Publishing

 

In de hoorcolleges die worden gegeven op mijn opleiding Media, Informatie & Communicatie ben ik dit filmpje al twee keer tegengekomen. Het werd eens tijd ‘m met jullie te delen. Enjoy!

Beter drink je snel die mok leeg.

Vorig jaar was het nog onderdeel van m’n ochtendroutine. Koffietijd kijken. Met Loretta Scrhijver en Quinty Trustfull als presentatieduo. Talloze recente onderwerpen kwamen aan bod. Kunstwerken werden geveild en ik werd stiekem een beetje verliefd op onder andere schilder Tinus Teder en acteur en muzikant Guido Spek. Hmm, als ik er zo over nadenk hebben ze allebei lang haar en zo nu en dan een staartje in. Toeval? Misschien. Niet relevant. Ook werd mijn hartje heel blij van de recepten van Caspar, waarvan ik altijd een beetje het idee kreeg dat Quinty meer liep te kwijlen door zijn zwoele, bruine ogen dan door zijn kookkwaliteiten.

Bron: www.flickr.com