Personal update: Fotoshoot, muziek & blogs

Stomme lange titel. Dus ik zal het uitleggen middels de inhoud van deze post. Alleen zo’n titel is natuurlijk ook maar een beetje mwah. Afgelopen zaterdag werd ik afgebeld van werk. Dat is zo’n moment waarop je even niet meer weet wat je met je zaterdag moet doen totdat je je bedenkt dat er nog genoeg op je to do lijst staat. Heel schattig ging ik mezelf plechtig beloven dat ik de dag niet ging vullen door met mensen af te spreken en bij te praten.

Oeps. Het was een uurtje of elf toen ik op Twitter keek en zag dat m’n beste vriendinnetje zocht naar iemand om mee te shooten. Ter uitleg: Mijn beste vriendin hangt niet alleen de blutte, hardwerkende student uit, maar doet ook nog iets met fotografie. En dat doet ze steeds en steeds beter. Ik doe het haar in elk geval niet na. Ik had haar al even niet meer gezien en vond dat die shoot wel even kon. Hieronder twee foto’s die ze had gemaakt.

Samson en Trevor

Langzaam wakker worden met een vaag bekend geluid en een klok op de achtergrond. Ik moet me eerst nog even oriënteren waar ik ben. In mijn droom was ik namelijk thuis en het halve huis een make-over aan het geven. Het licht komt geleidelijk door. Het geluid wordt steeds herkenbaarder, scherper. De televisie met…? Samson en Gert. Dat is lang geleden. Wat heeft die hond toch een verdomd irritante stem. Alsof hij bij elke zin die hij uitspreekt een hele lange drol moet draaien. Maar ik ben nog niet wakker genoeg om de televisie op mute te zetten. Of gewoon helemaal uit. Want ik mijn gedachten speel ik Trevor Hall af. All I… All I… All I ever know. Terwijl zijn fijne muziek zich afspeelt in mijn fantasie, de woorden onsamenhangend, de melodie als enige vaste rode draad, bedenk ik me hoe mijn dag eruit moet gaan zien. Verbazinwekkend genoeg ben ik tien minuten na ontwaken gewoon mijn studeerplanning aan het maken. En guess what? Als ik deze hele dag volboek heb ik nog niet eens alles gedaan. Dommage.

Inmiddels ben ik uit bed gekomen, werp ik een blik uit het raam, zet ik die vervelende televisie op mute en pak ik mijn laptop. G’morning Trevor Hall. G’morning y’all.

Hello mister. Pleased to meet ya.

 

Angus and Julia Stone – Big Jet Plane

Er zijn van die nummers die je eigenlijk zou moeten horen op een warme zomerdag terwijl het na lange tijd begint te regenen en je het niet erg vindt dat je stoffen gympen zeik en zeiknat worden. Dit is zo’n nummer. Zo’n nummer die je eigenlijk in volle glorie op volume 10.000 moet zetten en met hetzelfde getal op repeat.

Nummer, je bent een lekkertje.

Home is wherever I’m with you

De mascara en eyeliner zitten niet meer op de plekken waar het hoort te zitten. Er zit een extreem lelijke stempel op mijn linkerhand dat geloof ik moest functioneren als toegangsbewijs voor dat ene feest. M’n mobiel hoor ik net in een keiharde knal – Nokia, right ; ) – op de grond vallen. Ik ben wakker en het was een onverwacht leuke avond.

First things first: Een Facebook-check. En ik stuit op een aandoenlijk filmpje van een papa en dochter die “Home” coveren. Dat is pas lekker wakker worden.

Home is wherever I’m with you

Souplesse

Je bent zo mooi, een ware schone met je mooie rondingen, je lange hals. Je bent melodisch. Je bent sexy. Je laat de mensen om je heen stralen. Je wekt de interesse van menig mens. Je wekt mijn interesse. Je bent een pareltje. Je bent zo divers. Je bent hard en je bent zacht. Je bent modern en je bent klassiek. Je bespeelt me terwijl ik jou eigenlijk zou moeten bespelen. Ik word altijd een beetje onzeker van je. Ik zie de klik tussen jou en de anderen. Wou dat ik die klik met je had. Ik ken je al zo’n vijf jaar, maar ik ken je nog niet zo goed als ik zou willen. Het was op mijn verjaardag dat ik je voor het eerst zag. Daar stond je dan met je souplesse ergens in een Delfts winkeltje. Hij zei dat je verkeerd voor mij was. Maar ik trok me er niks van aan. Daar was onze eerste ontmoeting. Sindsdien hebben we maar weinig contact gehad. Dat betreurt me. Er was die ene keer op de middelbare school toen ik je hulp nodig had voor een cijfer. Jij gaf mij die hulp. Jij wel.

Lieve gitaar, het wordt tijd dat we het een stapje verder nemen. Laten we elkaar wat beter leren kennen. Jij mijn vingers, ik jouw snaren. Het wordt tijd dat ik je een keer leer bespelen zoals jij dat met mij doet.

Lieve gitaar, ik ken je inmiddels al vijf jaar.

Selah Sue

Ik mis de zomer, de warmte van de zon, het pure genot van een ijskoud biertje op een warme zomerdag. De naaktloperij gecombineerd met slechts wat dunne en schaarse lapjes stof. Ik mis het vijf keer omkleden op een dag. Niet alleen omdat ik me kapot zweet, maar ook omdat ik zomerkleding gewoon hartstikke leuk vind en zo vaak mogelijk iets leuks aan wil hebben op een dag. Ik mis het spontaan naar het strand toe gaan. Ik mis het luieren in het gras met een massa van mensen omdat één of andere artiest bezig is met wat mooie muziek maken.

Mijn punt is duidelijk: Ik mis de zomer. Maar de laatste tijd kan ik ook wel genieten van de winter hoor. Permanent rondlopen met een deken om me heengeslagen en honderd kopjes thee op een dag heeft ook wel iets.

Selah Sue doet me de zomer niet vergeten. De Vlaamse singer/songwriter verwerkt de zomersferen in haar soul/jazz/reggae nummers. Ze maakt me blij, doet me eventjes vergeten dat het buiten koud – goed, het kan kouder, maar het kan zeker ook wat warmer – en doet me denken dat het zomer is. Selah Sue, you don’t have to give me your explanations. Just sing your raggamuffin!

Niels

Vanmorgen eenmaal op werk aangekomen was ik nog een beetje duf van het kerstdiner de voorafgaande avond. Een verrukkelijk zesgangendiner met lieve en vooral gekke collega’s.
Het was vroeg vanmorgen en ik besloot nog even aan de bar te hangen en muziek te luisteren. Collegalief zette de muziek op een aardig volume. Langzaam trok de kou weg en begon ik te gloeien. Birdy’s doordringende stem kwam als een ochtenddouche over me heen, warm en aangenaam. Verhelderend. Ik staarde enigzins gebiologeerd naar de hoeveelheid van knoppen op ons geluidsapparatuur. Ik snapte er allemaal geen zak van, maar man wat een fijne muziek kwam er uit dat apparaat.

Ik voelde passie en passie is een heerlijk gevoel.

Sinds enige tijd deelt Niels Geusebroek zijn passie voor muziek met de Nederlandse televisiekijkers middels The Voice Of Holland. Nou kijk ik het programma niet vaak, maar als ik toevallig een glimp van Niels opvang word ik wel heel blij. Daar staat ‘ie dan met z’n heerlijke stem, z’n aangename uitstraling en de geweldige performance die hij geeft. En verrek! Kom ik er ook nog eens achter dat hij heeft gewerkt bij de bijbaan waar ik het meeste plezier uit heb gehaald. De bijbaan die mij heeft geleerd wat passie is en hoe deze te delen, te vertalen naar mensen.

Passie is mooi. Passie brengt mensen dichter naar hun doel. Passie brengt je dichter naar jezelf en passie brengt je dichter bij elkaar. 
Niels heeft gelijk. Passie hoef je maar een klein moment te voelen en dan is het al goed. Passie is liefde!

Bellyjeans

Hmm, wat kun je doen als je even 22 maanden niks te doen hebt, 1.357 uren te spenderen hebt, 30 creatieve mensen om je heen hebt, 2 ladders en 1 camera en buiten dat ook nog eens beschikt over muzikaal talent? Dit zijn dingen die ik me gewoon zo even tussendoor in het dagelijks leven afvraag. Het antwoord vond ik op de blog van Aleida. Je maakt namelijk gewoon een videoclip met 288.000 jellybeans.

Kina Grannis, Amerikaans gitariste en singer-songwriter, vond dat er eens een creatieve nieuwe clip moest komen met een geheel nieuw concept. Waarom dus niet een brainstorm voor haar single In Your Arms? Ik ben altijd een erg grote fan van het out-of-the-box denken en wat mij betreft is iedereen die heeft meegewerkt aan deze videoclip daar dik voor geslaagd. Geniet!

 

The Making Of:

 

Verdorie, nu heb ik trek in jellybeans.

Coldplay – Paradise

Terwijl het weer zo’n dag is waarbij de druppels melodisch tegen het raam aantikken en ik niet veel verder kom dan m’n bed, de waterkoker en m’n lappie ben ik op jacht naar mooi schrijfwerk en nieuwe nummers die voor enig euforisch gevoel zorgen. Ik kwam terecht bij het nummer Paradise van Coldplay.

Het nummer had me al bij de naam van de band. Ik weet niet wat het is wat Coldplay met me doet. Veel nummers veroorzaken namelijk – noem me sentimenteel – natte ogen en een krakerige stem bij me. Ik kan me ook niet heugen wanneer ik hun muziek heb ontdekt. Ik moet een jonge drol zijn geweest. Ik kan me niet herinneren wanneer ik verliefd werd op de stem van Chris Martin. Maar dat ik verliefd werd is zeker. Ja, ik heb het door, ik ben het weer helemaal aan het verromantiseren, maar c’mon… Coldplay!

Wat ik me wel kan herinneren is die periode waarin ik een topbijbaan had die voor dikke poen zorgde. Die periode leverde me toch een mooi concertje Coldplay op in het Gelredome. Al was ik toen liever met fijne vrienden gegaan in plaats van wat vage kennissen: Mijn avond kon niet stuk. De live-ervaring was fantastisch. Duizenden stemmen die allemaal vals de nummers meezongen. Soms uit de maat. Het maakte niet uit. Het was goed. Chris Martin die bij een nummer in de lach schoot wat zorgde voor wat minder serieusheid en wat meer ontlading. Het stelletje voor me dat elkaar gedurende de hele avond verliefd aankeek. Het verbaast me nog steeds dat ik me niet mateloos irriteerde aan ze, maar dat ik ze superaandoenlijk vond. Coldplay maakt een beetje een mak lammetje van me.

Nu dan hun nieuwe album ‘Mylo Xyloto’ met o.a. Paradise. Het nummer hoorde ik voor het eerst een aantal dagen geleden op de radio maar dan in remix-vorm. Balen dat ik die fijne remix ervan niet meer kon vinden, maar fijn dat de originele plaat ook voor een chill moment zorgt. De rest van het album heb ik nog niet uitvoerig beluisterd, maar met het tragische weer van de aankomende maanden maak ik me daar niet al te veel zorgen over.

Mijn mening is denk ik wel duidelijk: Fijne plaat, fijne mannen, fijne Chris. Luisteren.

So she ran away in her sleep
And dreamed of paradise
Everytime she closed her eyes

Q: Wat vind jij van de nieuwe plaat?