“Hebbes!”

Het is een vreemde gewaardwording. Daar zit ik dan. Voor de wet volwassen, maar binnen de grenzen van mijn eigen hoofd nog steeds een klein kind. Met open armen word ik ontvangen door de nieuwe directeur en docenten van mijn oude basisschool. Ik kijk om me heen. Wat is het toch klein hier, hè? En wat ben je snel boven. Vroeger leek het wel alsof de trappen kilometers hoog gingen, alsof je een berg moest beklimmen voordat je eindelijk eens bij het lokaal van groep zeven was. Verdorie hé, wat is het toch lang geleden en eigenlijk ook weer zo kort. Ik moet lachen wanneer ik van een bepaalde trap af loop. “Niet weer naar beneden donderen, omdat die knappe, stoere jongen uit groep acht even naar je lacht.”, denk ik bij mezelf. Hoewel… het zou nu ook een beetje vreemd zijn wanneer ik zenuwachtig zou worden van een broekie van twaalf.

Ik bevind me in de lerarenkamer, de kamer die vroeger heilig was. Een kamer waarin de leraren zichzelf de illusie voorhouden dat ze eindelijk eens in alle stilte hun zelfgesmeerde bammetjes kunnen oppeuzelen. Een illusie, omdat ik me nog goed kan herinneren dat ik wanneer ik er zin in had naar de magische kamer holde om iets te melden. Simpelweg omdat het kon.
“Je mag hier wachten. Maak in de keuken maar een lekker kopje koffie of thee voor jezelf.”, zegt de vriendelijke directeur. Een vreemd gevoel overvalt me wanneer ik mezelf in de keuken voorzie van een lekkere cappuccino. Een gevoel dat ik hier eigenlijk niet mag zijn tenzij ik leegbloed en met juf Huppeldepup bij de EHBO-kist zou staan. Toch grappig dat wanneer je op je oude basisschool bent, dat kleine kind in je naar bovenkruipt om even te  koekeloeren. Ik zie de aula waarin ik met plezier werkte aan de groep acht musical. Ik zie de kleedkamers van de gymzaal waarin ik een keer opgesloten was omdat mevrouw weer eens te langzaam deed over omkleden. Het is een vreemde gewaarwording.

De bel gaat. Het is één uur. Tijd om de enquête af te nemen bij de koters. Ik knik vriendelijk naar de overgebleven leraren en loop met mijn mapje de lerarenkamer uit richting het trappenhuis. Het was fijn hier weer even te zijn.

Kleipoppetjes

Het is iets waar ik enige tijd geleden afstand van heb genomen. Ik nam er bewust afstand van, omdat het me op dat moment te veel energie kostte om me ermee bezig te houden. Nu snap ik inmiddels waarom. Maar toch stoppen de “wat als…” gedachten niet. Ik mis de tijd die ik er gespendeerd heb. Ik mis de bijzondere mensen die mijn leven inkleurden op manieren dat ik niet eens wist dat die er waren. Een beetje net als dat je na een intensieve sportles ontdekt dat je spieren hebt gebruikt waarvan je het bestaan niet eens af wist. Het heeft me een beetje meer gevormd. Het heeft een beetje gegeven, maar het heeft ook bepaalde dingen afgenomen. C’est la vie, zal ik maar denken. Maar ik mis het en ik overweeg om de beslissing ongedaan te maken. Alhoewel, een beslissing valt nooit geheel ongedaan te maken. Ik denk dat ik er nog niet klaar mee ben. Tegelijkertijd denk ik dat ik er ook nog niet klaar voor ben. Ik wacht het even af. De honger is nog niet groot genoeg. Er is enkel lekkere trek.

You

It just ain’t fair.
Nope, it’s really not okay.
This makes me want to hold your hand.
Sing the pain away.

Your problem make my problems seem so small. Yet I know that everyone fights their own battle. Still I feel like pushing my battles away to take care of yours. You’re so pure, so beautiful, you make everyone around you feel like a star. So why does this problem seem to be returning to you. Again and again and again… And again. Maybe it’s because you’re so good at fighting and winning the fight with this loving smile. I don’t know what to do if I were you. So that for you have my honest and deepest respect. I’m sending my positive energy to you. Hoping that it would make a different. Never stop fighting. Never stop smiling. Never stop loving life the way that we love you.

Teasende zon

De zomer is geen zomer deze zomer. Slechts een lente die hier en daar plaagt met wat mooie vlagen van dagen. De avonden zijn fris en kil. Zelfs een fatsoenlijke zonsondergang is al te veel. De wolken paraat aan de horizon. Klaar voor het blokkeren van onze mooie grote zon. Het prachtige bolletje vuur nadert de grote oceaan. Iets wat normaal gesproken voor een euforisch moment zorgt, maar nu is er toch vrij weinig aan.

Er is vrij weinig aan, maar aan de andere kant heeft het ook wel iets plagends. Zo krijgen we normaal de volledige zonneschijn te zien, zo zien we nu enkel hier en daar wat stralen bedekt met een dikke laag wolken. Zon, kom er maar voor uit. Je bent gewoon aan het oefenen op burlesque.

Watjes vs. cellen

Na mijn spontane dutjes voel ik me meestal een beetje vervreemd van de wereld. Vooral wanneer ik niet heb gedroomd. Ze zeggen wel eens dat je in dromen de dingen verwerkt die je overdag hebt meegemaakt. Ik heb die dromen nodig. Ik vind dromen ook interessant. Ze zijn anders dan het dagelijkse leven. Na zo’n droomloze slaap lijkt het wel alsof er allemaal watjes in mijn hoofd zijn gestopt. En die watjes gaan dan een beetje ruzie lopen maken met mijn hersenen. Na een half uurtje winnen mijn hersenen het uiteraard. Powerbeesten, dat zijn het. Dit keer weliswaar geen droom, wel een herinnering van een aantal jaren geleden. Ik was op zomerkamp met een grote groep mensen in the middle of nowhere. Ik ben een groepsbeestje en houd ervan om nieuwe mensen te leren kennen en daar dan lekkere diepe gesprekken mee te voeren, maar zo nu en dan keer in terug naar mijn eigen wereldje. Dit keer vond ik een surfboard aan de rand van een meertje. Ik was erop gaan liggen. Mijzelf kennende was ik waarschijnlijk aan het fantaseren, dromen of spelen met mijn gedachten. Hoe het ook zij, op een gegeven moment viel ik daar in slaap. En ik weet nog toen ik wakker werd hoe heerlijk ik me voelde. Ik had gewoon fijn geslapen op een surfboard in de bushbush. Een fijn moment. Ik heb daar eigenlijk nooit meer aan gedacht behalve dat moment zelf. Dus ik vind het wel bijzonder werk wat die watjes en mijn hersencelletjes daarboven hebben zitten uitvreten. Als ze dat soort geluksmomentjes eruitgooien, mogen ze van mij vaker mot hebben.