College Tour – John de Mol

Afgelopen donderdag was ik eventjes onderdeel van een kudde van zevenhonderd studenten. Om half twee bevonden ons in een prachtige zaal van het DeLaMar Theater in Amsterdam. Iedereen in afwachting van het interview dat over enkele minuten zou gaan plaatsvinden. Zo’n twee maanden geleden had ik me namelijk opgegeven voor het programma College Tour. Een programma waarin Twan Huys samen met enkele honderden studenten een bijzondere gast zal interviewen. En donderdag was die gast John de Mol. Als mediastudent zou ik gek zijn me niet op te geven om zo’n televisieopname bij te wonen.

Een ware Keijzer

Zoals ik vorig jaar rond deze tijd eens heb geschreven in mijn o-zo-lieve dagboek heb ik de afgelopen jaren ontzettend veel mooie mensen mogen leren kennen. Door mijn werk als straatverkoper heb ik niet alleen fascinerende mensen op straat ontmoet, ook mijn collega’s waren stuk voor stuk inspirerend. Allemaal uniek op hun eigen mooie manier. Allemaal strevertjes naar het beste en het hoogst haalbare in het leven. Dat is mooi. Dat is iets wat mij altijd aanspreekt. Genieten van die kleine momenten en ondertussen streven naar geluk en succes.

Eén van de inspirerende mensen die ik heb mogen leren kennen is Jip Keijzer. Ik ga een poging doen om hem te beschrijven en uit te leggen waarom hij mij en zoveel meer mensen heeft geraakt en geïnspireerd. Al kon de beste man dat het beste zelf altijd. Gewoon door er te zijn met een brede lach, z’n verhaal delend.

Jip met zijn verdiende trofee na een potje paintballen

It was fun to stay at the YMCA

Ziedend was ik. Niet te genieten. Er bestaat daadwerkelijk zoiets als zomerkamp? Dat is niet alleen op televisie, maar ook in het echt? En waarom was ik daar dan nooit eerder heengeweest? Dat leek me hartstikke stoer, hip, leuk, gaaf, spannend en uitdagend. Ik was er niet eerder heengeweest omdat een paar jaar geleden m’n moeder iets las over ontvoeringen tijdens zomerkamp? Belachelijk vond ik het. Want ik was twaalf en stoer en ik wist me heus wel te redden.

Goed. Moeders en ik bestelden een brochure van YMCA om er een blik in te werpen. Uit welke kampen ik allemaal kon kiezen kan ik me niet meer herinneren. Wel weet ik dat ik met volle overgave voor die in de Ardennen ging. Ik kon het gelijk al vinden met een paar meiden en jongens en we zetten ’s nachts de boel op stelten in tent Suriname. Maar ook de leiding kon er wat van. Ik weet nog goed dat we een keer om vijf uur ’s ochtends wakker werden gefloten. Zo’n moeilijk harde fluit letterlijk op een halve meter afstand naast je oor. Ik vond het wel iets hebben.

Het jaar daarop ging ik op survivalkamp. Mijn moeder vroeg of ik wilde laten weten hoe ranzig de douches en toiletten waren. Prima. Onderweg op de boot hoorde ik een begeleider zeggen dat er geen douches en toiletten waren. Ik dacht dat ze een grapje maakte. Maar toen het land in zicht raakte, besefte ik  me langzaam dat dit geen grap was. Het was een groot leeg veld. Het was survivalen. De drie jaren daarop ben ik weer naar hetzelfde kamp geweest. Dat niet douchen voor een week was niet zo’n ramp en de droppings met een roeiboot op water waren best wel gaaf. Het eerste jaar deden we er letterlijk zeven uur over om weer terug te komen op het terrein. Hmm, terwijl ik dit schrijf, besef ik me dat zeven uur roeien best wel lang is. Maar kon ons het schelen. Wij waren op avontuur in het holste van de nacht en aan het eind van de rit stond ons een beker warme chocolademelk te wachten. Uiteraard mochten we de volgende dag lekker uitslapen.

Het waren mooie zomers die ik maakte bij YMCA. Van bonte avonden tot stiekem in de nacht op pad gaan. Het was een tijd van kanoën, windsurfen, brandnetelbitterballen en verlegen schuifelen met die schattige jongen van de andere tent. Misschien… misschien ga ik nog wel eens een keertje. Maar dan als begeleidster. Lekker die koters wakkerfluiten op een verschrikkelijk tijdstip. It was truly fun to stay at the YMCA.

Hieronder een aantal foto’s die ik onlangs tegenkwam.

 

1) Jonge schapenbek. Ik zal hier veertien geweest zijn.
2) Avondmaal wordt bereid in de keuken van de boot.
3) Je moet even een paar brandnetelstruiken doorheen, maar dan krijg je wel dit uitzicht.
4) Dit was mijn douche voor een gehele week. Springen-inzepen-springen-klaar.

Dit stuk is ook te vinden op Zomerkampen.net.

Even tussendoor…

…wil ik vermelden dat ik best wel blij ben met de drie potten Duo Penotti die ik heb gekregen en de vier pakjes penotti-dippy. Mijn lichaam denkt daar anders over, maar ik vind het wel een dikke prima. Maar hoe dan, Naomi? Hoezo heb jij drie potten smeersel en vier dipjes? 

Exact – nou niet helemaal exact – twee weken geleden plaatste ik een blog met daarin mijn positieve gedachten over de nieuwe Duo Penotti reclame. Ik voelde me gedreven, want ik werd oprecht heel vrolijk van de nieuwe, hippe reclame en vond het nogal een grappige verschijning dat het spotje op Twitter trending was. Ik stop nu onmiddelijk met het opnieuw recenseren van deze reclame, want mijn blog daarover vind je hier.

Een paar uur later na de desbetreffende blog, kreeg ik een tweet van Duo Penotti. Iets met dank voor de feedback en hoe ze met me in contact konden komen. Niet zeker wetende wat ze precies van me wilden, gaf ik ze toch maar mijn e-mailadres. De dag erna kreeg ik een mailtje met weer een dankwoord en het feit dat ze me wat potten op wilden sturen om me te bedanken. Ik weigerde niet.

Met dit als resultaat:

Toren van Penotti

 

Ik ben er nog steeds heel blij mee. Dank, Duo Penotti!!! En nog steeds denk ik dat ik dit niet in 2012 in mijn eentje op krijg. Dus mocht je een likje willen, kom maar halen.

Groeten!

Students In Motion

Op maandag 24 januari werden alle studenten van het creatieve domein van de Hogeschool van Amsterdam uitgenodigd voor de kick-off van een nieuw project: Students In Motion. En wanneer ik zeg ‘alle studenten’ bedoel ik ook echt ‘alle tweeduizend studenten’. Het was dus een drukke boel in de RAI.

De eerste uren van deze maandagmorgen bestonden vooral uit het weekend evalueren met de vrouwelijke klasgenoten achter me, veel filmpjes kijken, misplaatste/goede grappen aanhoren van de presentator, de jongen naast me verplicht tien seconden in de ogen aankijken en met bolletjes wol gooien op lekkere muziek.

Na de presentatie werd het tijd om mijn negenkoppige team te zoeken en dankzij de heliumballonnen (waar ik later nog lekker mee heb zitten kloten) was dat niet zo heel moeilijk. Het duurde even maar uiteindelijk snapte we de opdracht en hoe vrij deze was. Je kreeg een buurt in Amsterdam toegewezen en moest daar iets in beweging zetten en hier een filmpje over maken. Hier kregen we welgeteld vier dagen de tijd voor en het volgende filmpje is daarvan het resultaat.

 

Wij hadden het thema Art & Life en kozen ervoor om te werken met persoonlijke boodschappen van de buurt voor de buurt. De mensen uit Nieuwerdammerham werd gevraagd een leuke tekst te schrijven op een gekleurd velletje papier. Deze papiertjes hebben we samen met wat zelfgecreëerde origami-kunst opgehangen in de buurt zodat de andere buurtbewoners een vrolijke boodschap te lezen kregen. Groepje 248 heeft ontzettend veel plezier aan het project beleefd.

Eindresultaat: Een 8 en wat dove mensen in Amsterdam dankzij mijn getetter door de megafoon.

Soesjes en schrijven

Waarom pakt verdomme niemand een soesje? Waarom wil ik überhaupt dat soesje? Ik houd niet eens van soesjes. Met dat vieze witte room erin. Maar ik had al drie kokosmakroontjes gepakt. Ik moest van tactiek veranderen. We waren met zo’n vijftien man in de ruimte en ik was één van de weinigen die het aandurfde om naar de daarvoor bestemde snacks op tafel te grijpen.

Het was zaterdagmiddag en ik bevond me in ’s werelds kleinste lift samen met drie vreemden. Eenmaal boven werden we meegenomen naar een vergaderruimte. Hier zouden we de komende drie uur doorbrengen al ploeterend en zwetend aan een mooi verhaal.

Schrijver Knof was iets verlaat. Iets met een neefje en een kapperstrauma. Eenmaal bij de daadwerkelijke workshop aangekomen, raakte ik enthousiaster met de minuut. Ik moest lachen om Knof’s manier van vertellen. Voorbeelden duidde hij aan door middel van het verlagen van zijn stem, waardoor er een apart stemgeluid uitkwam. Haha!

Waarom pakt verdomme niemand een soesje?

Hij vertelde over het creëren van een interessant personage in je verhaal. Hij zei ook heel mooi dat je lezers niet in slaap moest sussen, maar dat je ze wel moest laten dromen. Volgens hem was schrijven niet schrappen, maar herschrijven. Maar in mijn schrijfwereld is het soms toch nog stiekem schrappen. Als ik evenveel zou schrijven als dat ik praat zijn mijn lezers eind 2013 nog niet uitgelezen. Knof vertelde over hoe je een boek zo spannend mogelijk maakte. Iets met een prinses, een draak en een held.

Nee, niemand een soesje?

Ik heb me moeten inleven in een vrouw van zeventig. Ik heb een jongetje mogen zijn van acht die zich begaf bij een boom in de herfst. Ik heb een kort verhaal geschreven over mijn zelfbedachte luie tekenleraar die z’n scharrel bezwangerde terwijl hij midden in een aantal levensbepalende deadlines zat. Meer daarover vertel ik niet, want er zit kans in dat ik het verhaal ga uitwerken.

Al met al was het een topmiddag die sneller voorbij ging dan me lief was. Het was alsof ik door middel van het schrijven zelf in een soort droom belandde en de wekker ging terwijl het nog niet klaar was. En ik heb een soesje of twee, misschien drie gesnoept. Ja, wat wil je? Ze stonden letterlijk voor mijn neus.

Chicklit-redactie, Knof en Laura; bedankt voor de creatieve en leerzame middag!

Bron: www.chicklit.nl

Schrijfworkshop Knof

Wat je leest is wat er aan de hand is. Waarom de snor? Joh, weet ik veel. Vorige maand heb ik deelgenomen aan een winactie van Chicklit. Hierbij ging het om het winnen van een schrijfworkshop van debuterend schrijver Knof. Zo’n twee weken later kreeg ik de vrolijke mededeling dat ik de workshop had gewonnen. Booya! In het mailtje las ik dat ik een introducé mocht meenemen. En daar was mijn kans om mijn allereerste winactie te starten. Ik liet mijn trouwe lezers een verhaal schrijven over een fles ketchup en vond die van Laura toch wel uitblinken.

Ik heb absoluut geen idee wat ik ervan moet verwachten. Maar dat het leuk wordt is één ding wat zeker is.

Ik houd jullie uiteraard op de hoogte van de resultaten van deze creatieve middag!

Zag door de mensen de zee niet

Het leek wel alsof ik me in een film waande. Jaartal onbekend. Verhaallijn: random. Ik bevond me samen met zo’n 10.000 man op het stukje strand dat de meeste buitenlanders niet over hun tongval krijgen: Scheveningen. Van kou was ik me niet bewust. Het was gewoon rennen en duiken. Kopje onder. Gevolgd door wat ongemakkelijke kreetjes en weer terugrennen. Ik was blij verrast dat m’n spullen er nog lagen. Niets gestolen, niemand blij kunnen maken met een oude Nokia. De anderen was ik allang kwijt geraakt en het bereik qua mobiele telelefoons was echt om te janken. Gehuld in enkel m’n broek, een bikinitopje en een handdoek armoedig om me heen geslagen slenterde ik terug naar de boulevard. Ik scande de mensen om me heen, zag hier en daar een blote bilpartij, maar vooral heel veel blije gezichten. In één van die blije gezichten herkende ik – na vijf minuten te hebben geslenterd – de vriendin waarmee ik eigenlijk zou gaan duiken. Glimlach tot gevolg. We hadden het toch maar mooi geflikt, die nieuwjaarsduik.

Wat daarna volgde was een talloos aantal acties in themaatje ‘spontaniteit’. Er werd geschaatst, gelachen, gluhwein gedronken, poffertjes gegeten. Er werden zo’n driehonderd prachtige plaatjes vastgelegd op een mooie camera. Oude verhalen kwamen weer naar boven. Ze blijven hilarisch. Er werd geschaatst totdat we loom waren, voldaan.

2012 had niet mooier kunnen beginnen.

Q: Hoe is jouw nieuwe jaar begonnen?

Madame Tusseauds

Een tijdje geleden kwam mijn oma ermee aanzetten dat ze drie kaartjes voor Madame Tusseauds. De laatste keer dat ik er was, was ik ienieminie en vond ik het superstoer dat Sinterklaas ook stond te shinen in het poppenpaleis. Veel kan ik me er dus niet van herinneren. Dus m’n oma vroeg of ik die kaartjes wilde. Tsja, waarom niet eigenlijk? Het is sowieso een excuus om in de stad te duiken en laat ik nou net twee beste vriendinnen hebben die niet zo vaak in Amsterdam komen.

Op naar Damsko dan maar! Na enig gestress in de trein – we waren met drie personen en hadden door mijn schuld maar twee treinkaartjes – kwamen we aan op Centraal Station. We hebben veel gekke foto’s gemaakt en na een half uurtje was het wel weer klaar met de pret. Alhoewel, de pret verplaatste zich gewoon gezellig naar de binnenstad waar we nog even fijn hebben gewinkeld. Ik vond het gezellig en het was leuk om mijn twee vriendinnen weer eens te zien. Een geslaagde dag vol met leuke jurkjes, te dure smoothies en geen treinboetes!

Zoek de verschillen.

Dan maak je ‘m!

Het was zo’n beleefd gesprek dat zich langzaam vorderde naar een boeiend gesprek voor beide partijen. Een boeiend gesprek op de sportschool op dinsdagavond met de oudere dame voor me. Ik spreek haar vrijwel altijd wanneer ik op dinsdagavond ga sporten. Moet altijd glimlachen om haar vrolijke Antiliaanse accent.

Het gesprek begon bij de normale nieuwsfeitjes die bespreekt wanneer je een wildvreemde tegenover je hebt. Het koude weer hadden we al gehad en aangezien ik haar ooit eens had verteld dat ik aan de Hogeschool van Amsterdam studeerde, ging het al snel daarover. Wat ik ervan vond dat ze kijken of er is gefraudeerd met diploma’s. Ik zei dat ik me daar niet zo druk over maakte, omdat het toch niet over mijn domein ging en de HvA een goede naam heeft. Goed, helemaal iets uitsluiten doe je nooit, maar ik maak me niet zoveel zorgen.

Het gesprek nam een andere wending met nog steeds als thema Amsterdam. De dame had daar enige tijd gewerkt in de psychiatrische zorg. Met de verhalen die ze vertelde, begonnen haar ogen langzaam te glinsteren. De rimpels verdwenen, haar gezicht werd zachter en ze oogte ineens veel jonger. Ze vertelde met liefde over haar patiënten en over haar motto die ze consequent vasthield wanneer mensen weigerden aan zichzelf te werken. “Als je fietsband lek is, dan ga je er toch ook niet je hele leven naast lopen. Dan maak je ‘m!”

Ik genoot van haar verhalen, zag haar steeds verder terugduiken in de tijd. Ze had laatst een kerstkaart gekregen van een patiënt die ze zes jaar geleden had geholpen. Ze hadden lang en hard aan haar situatie gewerkt. Ze zuchtte, haar ogen toonden een glimlach en kwamen langzaam weer naar het heden. “Waarom hadden we het hier eigenlijk over?”, vroeg ze me. Ik moest haar bekennen dat ik eigenlijk geen idee had, maar dat ik het wel mooi vond dat ze mensen hun leven op een fijne manier heeft kunnen beïnvloeden. In mijn ooghoek verraadde de klok dat het al vijf voor zes was en dus was het tijd voor wat oppervlakkig billengeschud en wat strakke moves. Tijd voor zumba.