Goedemorgen! Ik vond dit een goed filmpje om de dag mee te beginnen, gevonden op www.pfauth.com. David Kelley legt toepasselijk kort uit waarom je moet stoppen met praten en starten met creëren.
Dat ene idee wat je in je hoofd het zitten, maak dat is eens, doe dat eens, ervaar het eens. Of schrijf het op een post-it, net als ik. Dan is het in elk geval uit je hoofd en kun je er later mee aan de slag.
Ik ben benieuwd naar jouw maaksels!
Groet!
Taal is zeg maar echt mijn ding. Misschien kennen jullie dit boek nog wel. Het is uitgebracht in 2009 en geschreven door schrijfster en cabaratier Paulien Cornelisse. In dit boek worden verschillende zinsverbanden die eigenlijk helemaal nergens op slaan aan de kaak gesteld en hier en daar onderuit gehaald. Als boekenwurm en iemand die kritisch – soms te – de Nederlandse taal observeert kon ik het boek niet aan me voorbij laten gaan. Dus ik las het. Totdat ik het uit had. En ik glimlachte.
De glimlach gerelateerd aan Paulien Cornelisse kwam een paar weken geleden weer terug toen ik hoorde er een nieuw boek van haar in de winkel lag. En dan nog iets. Ik kon het niet laten om ook dit boek helemaal door te spitten om vervolgens weer te glimlachen om de verneukelingen van de taal. Nee, dat is geen woord en dat kan me vrij weinig schelen.
Vandaag het boek mogen lenen van een klasgenoot en inmiddels op bladzijde 25 van de 210. Nog een aantal te gaan dus. Maar ik heb me nu alweer zitten vermaken. Mensen in de trein moeten me maar een nare snuiter hebben gevonden met die grijns op m’n bakkes. Die grijns was overigens verdiend. Ik was namelijk net bij het stukje waarin Paulien beschrijft dat het eigenlijk best gek is om te zeggen “Dan denk ik bij mezelf.” Op het moment dat ik het stukje uit heb, zegt de student naast me “En dan denk ik bij mezelf van ehh…” Probeer dan nog maar eens je lach in te houden.
Ik ben benieuwd naar de volgende taalverneukelingen. Maar ik denk dat het wel goed zit.
Q: Kennen jullie deze boeken van Paulien Cornelisse? Wat behoorde tot jouw favoriete uitspraken?
Ranzig. Zo voel ik me nu. Ik was te enthousiast. Ik wilde te graag. En het was zo lekker, zo verleidelijk. Ik heb het over mijn eetgedrag van vandaag. Ik ben er intussen achter gekomen waarom ik zo ontieglijk verschrikkelijk enorm onrustig ben. Ik heb op m’n glas sojamelk en een glas versgeperste jus d’orange niet normaals naar binnengewerkt.
Het begon gisteren. Na een paar dagen intensief bloggen en op geniale sites uitkomende als www.vegadutchie.nl en www.degroenemeisjes.nl ben ik maar eens zelf de keuken ingedoken. Ik ben overigens niet vegetariër of veganistisch maar het onderwerp trekt me de laatste tijd wel. Zo heb ik het blad Vega gekocht. Doei vijf euro. Maar dan heb je ook wel een mooi blad. Het blad is heel strak, voorzien van hele mooie foto’s en een fijn lettertype. Koppen als “Hoe bont maken we het?” en “Geen vlees op m’n bord maar aan de paal” springen eruit. Dat laatste artikel gaat overigens over een vegetarische striptent. Iets met tofu en tieten.
Goed. Terug naar de vega-sites. Ik kwam uit op het heerlijke recept van de Groene Meisjes. Namelijk hun citroen/kokoscakejes. Bereid op geheel veganistische wijze. Geen koemelk, maar sojamelk. Geen boter, maar zonnebloemolie. Je kent het wel. Een beetje citroenschilletjes, een scheut van de gele sappen (van de citroen, jij viespeuk) en geraspte kokos. Na een half uurtje mocht ik ze alweer uit de oven halen. In principe stopt het recept na de kokos, citroen en dat soort ongein. Maar ik hou wel van dingen opleuken en chocolade is lekker. Dus men neme een reep chocola, smelt een derde ervan in de magnetron en smeert deze over de goddelijke cakejes. Klaar!
Gisteren waren er veertien cakejes. Het was de bedoeling ze te testen op mijn lieve klasgenoten. Vanmorgen waren er nog maar acht. Onderweg naar Amsterdam zochten er nog twee in plekje in mijn maag op. Mijn ventriculus protesteerde niet. Dus uiteindelijk heb ik er nog maar zes kunnen uitdelen. Het resultaat was goed. Daarnaast was een studiegenoot van me jarig. Ze had negerzoenen bij zich. Want ik noem ze gewoon nog negerzoenen en dat zal ik altijd blijven doen. Dus daar heb ik er twee van gegeten. Misschien waren het er drie.
En nu ben ik dus heel druk en heb ik daadwerkelijk niks gepresteerd vandaag. Nee ik overdrijf. Ik heb wel wat dingen gedaan, maar door al dat suiker in m’n lijf was de focus ver te zoeken. En nu wil groen. Heel veel groen. Beetje rood misschien ook, want ik vind rode appels lekkerder dan groene. Vooruit we gooien de kleur rood er ook bij. Als het maar geen winegums zijn. Morgen geen suiker voor deze dame.
Bron: www.degroendemeisjes.nl (Zo zag het er bij mij ook ongeveer wel uit ja. Maar dan met chocoladetopping.)
Kies jouw cirkel.
Fijne dinsdag!
Excuses dat ik zo zit te kloten met m’n lay-out. Het zit namelijk zo: Ik was mijn oude zat en daarna heb ik ‘m nog twee keer veranderd. Ik laat hem nu echt even tijdelijk zo totdat ik aan de slag ben gegaan met mijn eigen domein en eigen lay-out. Ik hou namelijk niet van zoete lay-outs bij mezelf en van die meisjesmeisjes-achtige en te stoer vind ik ook weer niet leuk. Het moet iets ertussenin zijn en tot heden toe heb ik nog niet de perfecte gevonden op wordpress. Mijn header is trouwens een foto van mijzelf gemaakt door een goede en lieve fotografe. Misschien plaats ik binnenkort de gehele foto en wat anderen.
Groet!
Het leven van een student gaat niet altijd over rozen. En met de drukke bijbaantjes en projecten ernaast, schiet het sociale leven er af en toe in. Het onderhouden van m’n vriendschappen lijkt de laatste tijd wel jongleren met ballen van tien kilo. Het kost enige moeite en energie om die ene dag te vinden dat we net wel kunnen en dan niet allebei afgepeigerd zijn van de drukte. Maar het is niet geheel onmogelijk.
Zo past beste vriendin X. vijf weken lang op een huis van een vrouw die we allebei kennen. Het huis bevindt zich in hartje Delft en je hoeft maar je bed uit te rollen of je bent op het station. Dus kwamen we op het geniale idee dat ik ook werd betrokken in het op het huisje passen. Sinds woensdag ben ik een halve week inwoner van Delft. En tot nu toe bevalt het me ook wel even prima om te spelen ‘dat ik op mezelf woon’. Geen schuldgevoel omdat ik half dood lig te gaan op de bank van ellende, omdat ik ’s nachts heb gewerkt. Nog chiller: Ik bepaal m’n eigen avondeten. En het voelt gewoon fijn. Even los. Even vrij. Vandaar dat ik wat vaker werk en naast m’n bijbaantje wat losse projecten aanpak. Ik wil dit jaar gewoon even flink sparen om rond het begin van het nieuwe jaar met m’n gat in Amsterdam te zitten.
Met vriendin M. heb ik een andere mooie uitvinding: huiswerkmiddagen/avonden. M. en ik kennen elkaar van de middelbare school. We kwamen bij elkaar in de klas terecht en na het delen van onze liefde voor chocoladetaart werden we vriendinnen. Het was lachen, gieren, huiswerk maken, spijbelen, brullen. We leken soms wel een siamese tweeling en maakten regelmatig ons huiswerk samen. Nu doen we allebei een andere studie in een andere stad en schiet het met elkaar afspreken er soms gewoon in. Jammer, maar niet onvermijdelijk. Dus we plannen zo nu en dan weer ouderwetse huiswerkdagen in. Laptopje mee, zij met de neus in de boeken, wat lekkers te eten op tafel, geconcentreerd werken gevolgd door nostalgische uitspraken en lachbuien die daarop volgen.
Het studentenleven is leuk en belangrijk. Dat papiertje verkrijgen moet te doen zijn. Voor het behalen van mijn propedeuse ben ik al lekker op weg. En het spaarplan a.k.a. veel werken is ook aardig aan het lukken. Maar vriendschap is ook zeker iets wat ik wil koesteren en waar ik mijn vrije uurtjes aan wil besteden. Niet alleen aan deze twee beste dames, maar ook de rest. Ik ga dus weer even door met jongleren. Met de tijd.
Bron: www.weheartit.com
“Nee, ik wil geen chips als traktatie. Dat heeft iedereen al.”, zei ik al op jonge leeftijd tegen mijn moeder als ik weer eens zo nodig jarig moest zijn. En jarig zijn betekent trakteren. Maar wat had ik er altijd een gruwelijke hekel aan dat iedereen met chips kwam aanzetten. Een keertje was leuk en fingerlicking good. Maar na een keer of drie ging het me vervelen. Kom eens met iets origineels! dacht ik dan.
Ik kan me nog heel goed herinneren wat mijn traktatie was toen ik twaalf werd. Het was rond de groep acht musical en ik wilde het in het thema van de musical houden. Ons stuk heette Spookie. Dus het moest een spannende traktatie worden. Gezien het feit dat ik altijd pleitte voor gezonde traktaties – lekker saai kind was ik ook – kochten we wat mandarijnen en witte servetjes. En die servetjes wikkelden we dan als een spookje om de mandarijn heen. Wat oogjes en een boos mondje erop tekenen en mijn traktatie kon worden opgediend. Leuk dat het was!
Samen met mijn huidige projectgroep moeten we voor onze opleiding een groepsdiscussie inplannen. We zullen zo’n acht mensen laten discussiëren over een aantal onderwerpen. We zullen ze voorzien van thee en koffie, maar nu komt het. Wat zetten we op tafel? Wat zet ik op tafel? (Ik had al weer aangeboden dat ik voor het eten zou zorgen). Ik dacht aan minisandwiches, maar met wat erop? Het liefst iets zonder vlees, niet wetende of er vegetariërs in ons midden zijn. Of lekkere tapas. Maar welke tapas dan? Of.. en.. oh…
Bron: www.weheartit.com
Q: Wat zien jullie graag als origineel, lekker en gezond hapje tijdens een vergadering op tafel staan?
Hardlopen, fitnessen, groepslessen, dansen en wat dan ook om die overbodige energie uit mijn lijf te werken en in shape te blijven. Gedverdemme, wat klinkt dat ook weer zo viezig. In shape blijven. Maar met die Antiliaanse roots gaat dat niet vanzelf. Eten is superlekker en dan heb ik het niet alleen over ongezonde troep, want daar houd ik toch niet altijd van, maar ik eet vaak en graag. Gelukkig sport ik ook graag dus gooi die twee bij elkaar en het komt wel goed met me.
Sinds mijn veertiende ben ik sportverslaafd en verdorie ik lijk er maar niet van af te komen. Dat vind ik stiekem helemaal niet erg. Ondanks er natuurlijk wel momenten zijn geweest dat het een beetje uit de hand liep. Laten we zeggen dat m’n lichaam en vooral m’n benen het niet altijd eens waren met zes dagen in de week anderhalf uur trainen. Maar lekker was het wel! De sportschool is een beetje m’n tweede thuis en ik heb de mazzel dat de mijne een hele gezellige sfeer heeft. Bij binnenkomst word je vriendelijk begroet, de thee is maar 1,50 en heerlijk en mocht je zin hebben om je vermoeide spieren te verwennen met een gratis sauna: Dat kan!
Ik moet eerlijk toegeven dat ik van de hardloopblogs aardig jaloers werd. Ik heb zeker een jaar trouw om de dag gerend en dat was dan echt een ontlading aan het einde van de dag. Dat hardlopen was vooral omdat ik niet meer bij een sportschool zat en toch mijn energie kwijt moest. Toen ik me weer aansloot bij een club, werd het hardlopen ook weer wat minder. Tegenwoordig pak ik graag groepslessen als Zumba, SH’BAM, RPM (spinning), Body Combat, ennehm… ja, vrijwel alles.
Vandaag kwam een klasgenootje met het goede nieuws dat er in de straat van mijn hogeschool ook een Sportcity zit. En als je lid bent van Sportcity, dan ben je het niet alleen in je eigen stad maar mag je overal sporten. Ik reis anderhalf uur naar school en anderhalf uur terug. Ik kan het vaak wel opbrengen om na het reizen nog even de sportschool in te duiken, maar daarna blijft er wel weinig tijd over om nog wat opdrachten te maken of even te ontspannen.
Dus het plan is als volgt: Twee keer in de week mijn sporttas mee naar school sjouwen en achteraf lekker trainen, douchen en in de trein bijkomen. Dat zal vast wel weer wat schelen. En in de lente gaan we weer lekker hardlopen!
Klaar voor de start? AF!
Bron: www.weheartit.com
Q: Ben jij een beetje sportfanaat? Of juist helemaal niet?
Wie van mooie foto’s, diverse kleding, andere landen en nieuwe mensen houdt, zal op de site van The Sartorialist zeker zijn weg vinden. Ik ben deze site eens tegengekomen toen ik mijn dagen op Tumblr versleette en volg de blog sinds kort weer via Bloglovin’.
In de volgende documentaire legt de fotograaf uit hoe hij te werk gaat. Wat vrijwel simpel is. Hij pakt z’n camera, gaat de straat op en laat zich verleiden door een bepaald beeld om daar vervolgens een foto te maken.
Een paar recente foto’s:
Bronnen foto’s: www.thesartorialist.com
Fijn weekend allemaal!
Freek Zonderland, een jong filmtalent, heeft een shortfilm opgenomen, geproduceerd en gemonteerd voor de Entertainment Experience. Een wedstrijd waar hij mee kan winnen dat zijn film wordt vertoond in de bioscoop. Ik heb zijn film bekeken en vind ‘m heel gaaf geworden en heb dus gewoon keihard gestemd. Omdat hij dat verdiend met al zijn harde werk.
Ik wil jullie vragen om even acht minuutjes de tijd te nemen zijn film te bekijken. Vanwege de goede spanningsboog ben je er zo doorheen en ik wil je vragen om een stem uit te brengen. Hij heeft het nog hard nodig!
Ik ben je dankbaar en ik denk Freek nog meer!
